Eleştiri iyidir

Ben demleniyordum pir'im yalınızdı, ben yalınızdım pir'im yoktu ben vardım. Sallama bir çay demledim şarabın yanında, çayım şarabım pir'im bir de ben, mezem de vardı peynir ceviz zeytin, besleniyordum fikir hasadımın işçisi de bendim efendisi de.

O kimin gözleriydi, uyanırken gözümün önünde beliren. Çocuk gözleri, bebek gözleri, kadın gözleri. Canım benim gözleri. Bu bakış içindi demi hep! Hikaye bunun etrafında kuruluyor değil mi? Herkesin herkese bu kadar cömertçe sunduğu, ama bu kadar uçucu, kaybolup uçuşup gidiveren. Kaybedeni neyi aradığını unutturacak kadar sersemletip bırakan ortada. Uykumda değil uyanıklığımda değil, geçmişte eskide bugünde değil. Benim gözlerim, benim gözlerim. Ruhumuz birse ya! "Sen"de aradığım sana vermek istediğimse ya! Gözlerimi alan yok mu? Gözlerim hep hatırladığım unutmadığım ilk aşkımsa ya!

Ne ermiş ne eren Veri çağında bir ermiş, neye ermiş? İlkel olanın derinliğine. Evcilleştirilemeyecek olanın farkına Varmış, ermiş.

Anıta benzer bir insana dönüştüm, ne ermiş ne eren. Vazgeçmişler yılmışlar ümitsizlerin ortasında. Yazılmayan kitap, söylenmeyen efsane. Şaka değil tüm düşmanları yendim, bunu ben bile şimdi farkediyorum. Fiziksel sınırlar değil, zihinsel sınırlardır ya savaşılması gereken. Gizli bir savaş, özgürlük ya da hiçlik savaşında, bahanesiz mazeretsiz hala hayattayım. Çocuklarıma bırakmak istediğim tek şeyin peşindeyim.

Ruh-beden ikiliğini yaratarak kendini maddeleştirebilen varlıklar ın derinde yatan amacı neydi acaba Kendi bedenine bir efendi mi yarattı, kendi içinde Ya da yine başkalarının oyununa mı geldi, köleleştirilmek için

Sarhoşluğun da fazlası ayıklığı tetikler. Ayıklığı tetiklemek de nedir? Gökkuşağındaki intihar rengini seçebilmek demektir.